Çocuk gibi hissedemediğini farkettiğinde yirmi yılın üzerine bir kaç kat daha çıkabildiğini yeni görüyordu. Yorgundu belki, belki biraz daha durmalıydı.

Sis vardı.

Gece, soğuktu da. Yatağına uzandı.

Bu kadar öfke uzun zamandır lekelememişti tırnaklarını. Uzun zaman geçmişti. Ve uzun dostlukların ardına ağır taşlar inmişti. Paçaları ilmik ilmik, ayaklar kan, avuçları yasemin doluydu.

Evet, güzel çiçek kokuları alıyordu ve sızlamaya başladı parmak uçları.

Sigara yaktı.

***

Sol sayfaya geçtiğinde anımsadı onu. Bir süre gülümsedi. Bir tane sigara daha bile yakabilecek kadar şaşkın bir mutluluk içindeydi hep anımsadığında alev saçlarını, tenindeki buğuyu, sani hiç yakından görmediği o büyük ışık vardı ya, hani gece ve gündüz.. Adının önemi yok, sıfatların, sınırların muhitinde değildi artık.

Kalem koşuyordu. Parmakları heyecan ile acıyor;

tüm soğuk,

damarlarına oluk oluk,

iniyordu.

Soğuk.

Biraz durdu ve parmaklarını kokladı. Islak tütün kokusu.. Yorulmuş, acımış avuçlarını hiç kimse o kadar sıcak tutmazdı.

O kadar,

ölçüsünü bilmeden,

utanmadan

yazıyordu şimdi.

Durdu.

Yıldız açtı, çiçek yandı, gece parladı.

***

Öteki sayfaya geçti ve bir yudum daha aldı. Mürekkebi. Şimdi ne yazdığını, on dakika sonra okuyamayacağını bilerek bağırdı.

Ağladı.

Komikti, utanılmaması gerekiyordu, sigara yanıyordu, Antimatter ve duvarda gülümseyen yüzü ile bir dost.

Şarkılar bitiyordu, o duruyordu. Nedenini sorgulamak gerekiyor muydu? Şimdi bile sanmıyorum.

Duvarlar ufalıyordu, tavan iniyor, cigerleri sıkışıyordu. Ayak parmakları uyuşmaya başlamıştı bile.

***

Bir dem daha sigara.

Acıma bana.

Ben acıtmıyorum canını ve dur. Duyuyor musun? … sesleri ile inliyor ulu vadiler, kızıllar iniyor yeşiline, yağmur başladı.

Ilık bir kaç damla.

Parmakların uyuşuyor, farkında mısın?

Geliyorlar. Dur orada. Nefes alma.

Bu mavi, bu geceye lazım.