Durunca

Susmak kabullenmemektir, kabullenmek olan yazmaktır.

Bu yüzden kötü olanı yazmayı sevmem, çünkü bilirim ki yazdığım zaman öfkemi kabullenirim. İnsan öfkesini kabullendiği zaman artık öfkenlenmeyi bırakıyor. Ve insan öfkelenmediği bıraktığı zaman kaybediyor.

Sukuneti de başkaları kabullenmez. Konuşmayan bir insanın yanında bir insan olmaması güzel bir örnektir mesela. İnsanlar kabullenmemenize tahammül edemez. Karşı duran her insan tehlikelidir. Susan insanlara güvenmezler belki de.

Hayat çok basittir. Çünkü her şey Bir Tek ve Aynı Şeydir. Hayatlarında tek yapabildikleri şey okumak, akılda tutmak ve anladıklarını (genelde ezberlediklerini) tekrarlayan kişilerin toplum içinde bulunan diğer insanlardan ne kadar daha fazla zeki ve donanımlı olduğumuzu -bazı insanların ise çerçeveletip duvara astıracak kadar değerli sandıkları- o etiketlerin hükmünde yaşadığımız hayata sözüm ona hazırladıkları kurumların çatıları altında tekrarlanan bilim kurallarından biridir bu aslında; hiçbir şey yok olmaz, sadece form değiştirir. Bizim düşündüklerimiz ise yaşamın maddelerinin paylaştığımız toprak parçası üzerindeki birey olarak bizlere toplum çerçevesinde bir reaksiyon halinde dönüşüp bıraktıkları etkilere duyduğumuz sıradan tepkiler sadece. Hiçbirimiz sıradışı değiliz yatağımıza uzanıp beynimiz kaldırmayıp bünyemiz tuzlu sular akıtana kadar düşündüğümüz zamanlar dışında. Düşündükçe kabullenemez insan. Bu reaksiyon hatalıdır çünkü. Hatalıdır çünkü insan 5 yaşın üzerine eklemeye başladığı günlerle kendini bulmasının hemen ardından ilk önce egolar edinir. Toplum egolar edindirir. Egosuz insan toplumun caddelerindeki bir çamurdan öte değer görmez çünkü. Yaşam zincirine dahil olduğunuz halka güçsüz ise siz ancak toplumları yıkacak kadar güçlü olduğunuzda zincir atlayabilir, alaşımlarınızın kopma eşiğini yükseltebilirsiniz.

Toplumda yer almak. Ne kadar iğrençtir.

Evet, neticesinde alaşamadım yaşam bağına. Egolar yitirdim Bir Tek olanın aşkına.

Durdum. Kar yağdı.

Sakinim şimdi.